In Europese klaslokalen is elk kind welkom

Waarom is dit belangrijk?

Mijn zoon is net begonnen in groep drie op school hier in Bologna. Hij heeft zestien klasgenootjes. Leila* is zijn beste vriendin.

Dit zijn kinderen zoals je die overal vindt: ze worstelen met rekensommen, spelen dolenthousiast tikkertje en smokkelen zo nu en dan snoepjes de klas in.

Ze zijn allemaal in Italië geboren. Ze hebben negen nationaliteiten en spreken evenveel tweede talen. Maar nu is Meloni van plan om de ‘buitenlandse’ kinderen apart te zetten. Ze wil een limiet van 30% niet-Italiaanse kinderen per klas. Aan het einde van het leerjaar gaan sommige kinderen niet mee naar de volgende groep – ze worden naar een andere school gedwongen. [1] 

Volgens de regering leren de kinderen zo beter Italiaans. Maar wij weten waar dit echt om gaat. Als deze wet nu al van kracht was, mochten ten minste drie van de klasgenootjes van mijn zoontje, allemaal in Italië geboren, niet in hun klas zitten.

Dit is een eerste daad van buitensluiting. Als niemand protesteert, zullen er nog vele volgen.

Gelukkig is protesteren iets waar deze community heel goed in is. [2] En de kogel is de kerk nog niet door: het parlement van Italië gaat over twee maanden over de wet stemmen. De echte knopen worden op dit moment doorgehakt, dit is het moment waarop politici in de coulissen bedisselen hoe ze aan de wet willen schaven. 

Op dit moment lijkt dit een Italiaanse zaak. Toch gaat het ons allemaal aan. Vandaag is het Italië, maar morgen gebeurt er bij jou in de wijk hetzelfde. Dus moeten we ervoor zorgen dat alle kinderen die opgroeien in Europa de juiste boodschap van ons meekrijgen:

Jij hoort hier. En onze scholen zijn van ons allemaal. 

Bronnen: